Homeopata
dr med. Danica Grmuša
Beograd, 064/140-5405
Homeopata
dr med. Zlata Jovanović
Beograd, 064/163-5720
Homeopata
prof. dr sc. med Aleksandar Krstić
Novi Sad, 063/507-795
Echinacea
homeopatska medicina
dr med. Dragan Aleksov
Surdulica, 064/130-20-79
Homeopata
dr med. Vesna Stojšić
Beograd, 063/883-5127
Homeopata
Mr ph. Dušica Nikolić
Apoteke “Pilula”
Šabac, 063/464-011
Homeopata
dr med. Jasmina Orlović
Subotica, 064/253-9090
Homeopatija
Homeopatija je grana medicine s veoma dobrim i potvrđenim rezultatima izlečenja. Ona leči određenu osobu, a ne određenu bolest, a svaka osoba posmatra se kao jedinstvena celina tela, uma i duše. Zbog toga se homeopatija svrstava u holističke sisteme lečenja. Pored izlečenja pacijenta od konkretnih tegoba, cilj homeopatije jeste da vrati pacijenta u stanje prirodne ravnoteže i dobrog raspoloženja.
Homeopatija je izvorno evropski sistem lečenja, koji se kasnije proširio na ceo svet. Njeni koreni sežu u duboku prošlost, u antičku Grčku, u kojoj su primenjivana dva osnovna i ravnopravna principa lečenja: alopatski i homeopatski, o čemu je i Hipokrat pisao. U kasnijem periodu nalaze se fragmentarni tragovi o homeopatskom načinu lečenja, a prvi pisani dokument o primeni "zakona sličnosti" u lečenju pacijenata ostavio je švajcarski lekar, naučnik i filozof Paracelsus (1493–1541).
Osnivač savremene homeopatije je nemački doktor, hemičar (i slobodni zidar) Christian Friedrich Samuel Hahnemann (1755–1843). On je ustanovio i formulisao osnovne principe (načela) homeopatije koji se i danas primenjuju.
Osnovno homeopatsko načelo jeste: "Slično se sličnim leči – Similia Similibus Curentur". Ovo načelo govori da svaka supstanca koja kod zdravog čoveka izaziva određene fizičke, emotivne i mentalne tegobe, izlečiće te iste tegobe koje se, kao rezultat bolesti, pojavljuju kod neke druge osobe.
Ostala načela i principi su: vitalna (životna) sila, mijazmi (oštećenja vitalne sile), prijemčivost (predispozicija) za određene bolesti, terapija jednim lekom u jednom periodu, ispitivanje lekova potenciranje lekova, zakon (pravac) izlečenja i drugi. Više informacija o ovim i ostalim (nepomenutim) načelima možete pronaći u bogatoj homeopatskoj literaturi, kao i na mnogim veb-sajtovima.
Nagli razvoj farmaceutske industrije imao je veliki uticaj na potiskivanje homeopatskog sistema lečenja u drugi plan i njegovo svrstavanje u oblast alternativne medicine. Nije teško pogoditi zašto. Homeopatija je, ipak, našla način da preživi i da, početkom 20. veka, doživi renesansu. Za to je veoma zaslužan Grk po imenu George Vithoulkas, inače građevinski inženjer, koji je sigurno jedan od najvećih homeopata 20. veka. On je edukovao sve poznatije homeopate u svetu, a za svoj rad dobio je alternativnu Nobelovu nagradu.
Homeopatski lekovi apsolutno su neškodljivi jer je količina aktivne supstance u njima takoreći zanemarljiva. Ta supstanca nema hemijsko dejstvo na pacijenta kao u slučaju klasičnih lekova. Ona ima za cilj da podstakne snažne odbrambene mehanizme čoveka u procesu samoizlečenja. Ovaj proces će se pokrenuti ako je pogođen pravi lek, a ako nije, onda se ništa neće dogoditi.
Kako izabrati pravi lek od nekoliko hiljada postojećih? To je veoma težak zadatak koji se izučava u brojnim homeopatskim školama i na fakultetima, a veliki značaj ima praktično iskustvo. Osnovni vodič za izbor optimalnog leka jeste tzv. "Materia Medica", u kojoj su detaljno opisani svi poznati homeopatski lekovi i koja se svakodnevno proširuje i obogaćuje.
Osim Materie Medice, u homeopatskoj praksi upotrebljavaju se brojni terapijski priručnici (repertorijumi), od kojih su najpoznatiji Kentov, Bönninghausenov, Synthesis itd. U njima su sistematizovani i opisani različiti simptomi i za svaki takav simptom dat je osnovni skup homeopatskih lekova. Optimalni lek dobija se pomoću matematičkih operacija "preseka skupova" za izabrane simptome konkretnog pacijenta. Osim klasične metode preseka, u ovim procesima koriste se i relativne težine dejstava pojedinih lekova na pojedine simptome.
Ovako složena metodologija ne može (praktično i efikasno) da se primenjuje bez odgovarajućih kompjuterskih programa koji se mogu pronaći na slobodnom softverskom tržištu. Pa, ipak, nijedan kompjuterski program ne može da zameni lekara homeopatu koji poseduje znanje, iskustvo, intuiciju i on je taj koji donosi konačnu odluku o izboru homeopatskog leka, njegovom potenciranju i doziranju.
U našoj zemlji živi i radi par stotina školovanih lekara-homeopata. Neki od njih imaju svoje homeopatske ordinacije, a drugi obavljaju homeopatsku praksu kao dopunsku delatnost. Većina pravih homeopata organizovana je u strukovnim udruženjima, od kojih su najpoznatija: Sekcija za homeopatiju Srpskog lekarskog društva iz Beograda i Udruženje klasičnih homeopata "Hahnemann" iz Novog Sada.
Kao i u svakoj delatnosti, tako i u ovoj, mogu da se pojave i neki tzv. homeopatski iscelitelji i čudotvorci kojih se treba kloniti.